Vorige week al zappend ontdekt (het ventje was eens niet thuis dus ik had de zapper eens in mijn handen voor langer dan 2 seconden) : Dawson’s Creek !
En ik was ineens weer een tiental jaren jonger. Pacey zag er nog altijd even lekker uit als toen, Dawson en Joey zijn nog even irritant en Jen straalt nog altijd die ‘coolheid’ af waar ik toen af en toe nog wat van kon leren als het op mannen aankwam. Wat heb ik schaamtelijk genoten van de puberale intriges, teveel hormonen en emotionele ‘hetdoetereigenlijkniettoetoestanden’. Maar zo leuk! Dat teveel nadenken, wikken, wegen, voelen en praten,… En als ik het zo bekijk, het heeft me wat omwegen gekost om het in te zien, maar het heeft het me uiteindelijk voor een stuk gemaakt wie ik nu ben. Of laten inzien hoe ik in elkaar steek. Dat dat best ok is heb ik pas later ontdekt. Veel later 
En al zijn er mensen die dit maar banaal vinden en er smalend om zullen doen, het stadium dat ik me dit aantrek ben ik nu wel al voorbij. Ik ben wie ik ben, met mijn pleziertjes, genot, manier van denken en leven en wat dan ook en ik schaam me er niet voor. Of je dat nu leuk vindt of niet.
Dus, ik ga vanavond weer eens de jonge dame in me vrijlaten en naar Dawson’s Creek kijken. Eens zien hoelang ik het volhoudt vooraleer ik me erger en kan wegzappen van Dawson en consoorten
