En toen sprong ik

of toch niet? Kan je tijd en geld in een doosje steken? Of ergens plukken?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Back?

Uiterlijk zie je het denk ik niet aan mij. Misschien mijn handen die wat beven, of klinkt mijn stem wat rauwer en blinken mijn ogen van tranen die vechten om er uit te komen. Verder zie ik er heel gewoon uit. Gewoon een vrouw die na haar verlof terug gaat werken, mails naleest en zich probeert te organiseren. Maar hier zijn, die mails lezen, aan de computer zitten, plannen, nadenken over wat er allemaal moet gebeuren,… maakt me nerveus. Mijn lichaam protesteert. Wil ik hier wel zijn?
Ik zit hier maar half. Ik lijk te dwalen, ben er niet helemaal bij. Wat moet ik doen? Weglopen? Naar wat? Aan de verkeerde kant van de 35 heb je niet zoveel opties meer, al beweren mooie quotes van wel. Mij lijkt het zo niet direct. De verantwoordelijkheden van het huisje, boompje, kindje lijken een vloek en een zegen. Kan het zomaar, springen en doen wat je ècht wil? Mooie woorden ja, maar je moet het allemaal maar kunnen betalen denk ik zo.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Sompige moerassen en survivaltips

Mijn lijf wringt tegen. Hoofd, nek, ogen… trekken aan De Bel (als die bel nu ook eens zou zeggen waarom het daar tegenwringt he). Hoofd staat op flatline. Als een koe die naar een voorbijrijdende trein kijkt op de wei neem ik alles waar. Traag, loom, afwezig. Kop zit dicht.

Wat maakt dat we zo vasthouden aan wat we kennen? Waarom durven we niet springen en zijn we vaak bang van verandering? En durf je springen, naar waar dan? Hangt daar wel een veilig vangnet? Ik blijf met beide voeten wortel schieten in een drassig moeras. Ik zit vast en als ik me los wil maken, klinkt er een sompig geluid en brengt het me bijna uit mijn evenwicht. National geographic kijken heeft me hiervoor nog geen survivaltips opgeleverd: wat te doen bij sompige moerassen? Tot nu toe kan ik alleen blijven ademen. Soms wat met horten en stoten, frustraties en tranen. En hopen dat one fine day de grond weer wat vaster wordt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over maskers en freewheelen in geheime genootschappen

Afbeelding En ja, ik ben terug aan het werk! Ware het wel aan 50%, maar toch. Ik doe weer een beetje mee. In het begin ging dat vrij goed. Happy to be back in bussiness, weer onder de mensen te zijn en heel even bloeide ik weer open.

En dan kwam de klop. Neen, dit ging niet beter. Als je maar de helft van de normale tijd op het werk bent, doe je niet alleen minder, maar raak je ook minder betrokken. Waar ik vroeger ons team coördineerde en van alles op de hoogte was, word ik nu nog nauwelijks betrokken. Wat ik doe, doet er ook minder toe. Het is niet dringend want hey het kan wel effe wachten tot ik terug ben binnen een paar dagen. En zo begint het weer, de desinteresse, het slabakken, het gevoel van bah is dit het wel?

Het kan me weer hoe langer hoe minder boeien. ik begin weer te freewheelen, op dingen die er voor het werk niet toe doen. Het wordt hoe langer weer hoe moeilijker mij ertoe aan te zetten. To get going. To keep going. Het is een gevecht. Terwijl ik voor anderen gewoon lui lijk. Maar niemand weet hoe hard ik vecht vanbinnen. Hoe diep ongelukkig en moe ik hiervan wordt. Ken je dat gevoel, in je zetel te zitten, de was te moeten gaan omhooghangen of een ander minder leuk karwei je roept, maar niet uit je zetel te geraken? Dat gevoel hebben mensen met ADD altijd. Constant. Het houdt niet op. En het vraagt energie. Veel energie. Tenzij je ‘je ding’ vindt, je passie, dat wat je in beweging brengt. Dan vergeet je time en place en ben je vertrokken.

Een paar dagen geleden hoefde het weer allemaal niet voor mij en ben ik blij dat mijn dochter er nog is. Diepe dalen en hoge toppen. Want ik wil me niet ongelukkig voelen dus pep me met alle mogelijke middelen op.

Het wordt stilaan tijd voor De Medicijnen denk ik. Maar wat doen we dan met de borstvoeding? Daar wil ik nog niet mee stoppen! Het is een van de weinige dingen waar ik nog plezier uit haal en waarvan ik kan genieten.

Wat doen we dan ondertussen? Verder prullen. En vechten. En afspraken maken, voor loopbaanbegeleiding, voor andere hulp. En een platform oprichten voor medemensen met ADD. Want iemand moet toch eens zorgen voor een plek waar we daarmee terecht kunnen? Waar we vrij onszelf kunnen zijn zonder De Blik Van Afkeuren en kunnen leren van elkaar. Geïnteresseerden nemen maar contact met me op. Want het is een geheime genootschap. Kwestie dat ons gedrag niet echt graag gezien wordt door De Maatschappij is en we nog de maskers moeten ophouden ter algemene aanvaarding.

One fine day, lieverds, one fine day!

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 4 reacties

Labels

Een heel gevecht later zit ik nog steeds thuis. En zolang ik thuis ben, gaat het goed. Min of meer. Ik heb mijn structuur, mijn coconnetje, ik zit hier goed. Ondertussen ook heel wat ‘geleerde mensen’ gezien, de ene al wat beter dan de andere. En een labeltje opnieuw tegen gekomen. Twee jaar geleden kreeg ik voor het eerst de sticker ‘waarschijnlijk ADD’ toegekend. Na een slaaponderzoek (want altijd moe) en een paar goede gesprekken kwamen puzzels op hun plaats te liggen. Oef! Ik ben niet gek en fout bezig. Het is niet dat ik niet wil, ik KAN het gewoon echt niet altijd! Héhé, wat deed dàt deugd om te horen! Ik had een labeltje en kon weer verder. Dacht ik…

Zoveel jaren later kom ik de muren tegen. Er valt niet ‘gewoon maar mee te leven’. Het blokkeert me. Letterlijk en figuurlijk. Het maakt dat ik nu al een paar maanden thuis zit en niet verder kan. Ik ga op zoek naar antwoorden, manieren om dit aan te pakken en toch somehow een manier van leven te vinden. Maar er is nog maar weinig over gekend. Iedereen kent wel ADHD, maar over ADD en dan nog bij volwassenen vind je zo weinig terug. Als zelfs de controlearts van het werk langs zijn neus opmerkt ‘dat dat toch maar de minder erge vorm is van ADHD’ dan denk ik dat er serieus wat mis is met de hulpverlening in ons land. Thing is, ADHD is zichtbaar, ADD niet. Wat iemand met ADHD, of zijn omgeving ervaart, de stress, de nerveusiteit,… voelt een ADD’er aan de binnenkant. Niemand die iets van zijn of haar leed merkt. Er is dus uiterlijk ook niks mis met die persoon, je ziet het leed niet. Dus ook ‘niet erg’…

Punt is dat het een heel gevecht is. En dat wil ik meer duidelijk maken. Want het is veel meer dan 3 letters. Het is een hele borstel die je leven overhoop haalt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zwemmen of verzuipen. Of drinken.

Eén grote chaos. Zo lijkt het me. Gedachten houden niet op te malen. Indrukken stoppen niet. Onrust, in mijn hoofd, naar mijn hart. De zenuwen staan gespannen.  Het leven is 1 to-do-lijst. En te weinig tijd om alles te doen. Goed genoeg te doen. Het is teveel. En te weinig tijd. Hoe kan je nog genieten? En dan verloren lopen in gedachten en indrukken. Het werkt verlammend en blokkeert me momenteel. Ik probeer controle en houvast te krijgen. Het is als zwemmen, met het water zo tussen je lippen en je neus. Af en toe krijg je eens een slok binnen en dat is verslikken, met tranen in de ogen.

Enfin. Ik kom er wel. Maar nu is het nog effe chaos. Letterlijk en figuurlijk.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Stap 1: give me the monney

Orde op zaken stellen. Ik heb het gevoel dat ik faal op alle vlakken in mijn leven. Laten we dus beginnen met het begin. Financiën. Ik ben geen groot- maar ook geen kleinverdiener. Vier jaar universiteit en een job die ons land zou moeten dienen, maken dat ik denk tot de middenklasse te behoren op preevlak. Mijn man verdient zeker zo goed. En toch. Ligt het aan het feit dat we beiden nu 4/5e werken, de kosten van de crèche, een kind in huis,…? We letten op. En toch flirt onze rekening vaak met Het Rood. Vandaag pijnlijke confrontatie met Telenet die ons had afgesloten omdat de domiciliëring niet was doorgegaan. Ik ben ook geen held in betaalzaken.

-zucht-

Tijd dus, om ook daar orde op zaken te stellen. Hoe doet iedereen dat toch?

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties